Beste Simon Rozendaal,

Ik heb vandaag eens gekeken naar uw biografie die bij Elsevier staat vermeld. U bent zoals u zelf ook weet al sinds 1986 in dienst van de Elsevier. Indrukwekkend. Zolang voor een het hetzelfde blad schrijven wil zeggen dat zowel u als de Elsevier blijkbaar gelukkig zijn met elkaar. Lijkt mij heerlijk een baan waar ik mijn ei in kwijt zou kunnen en gewoon weten dat mijn werkgever ook nog eens tevreden, wat zeg ik met z’n tijd, blij met mij is. Dit gevoel is helaas nog niet voor mij weg gelegd.

U heeft de studie organische chemie aan de TU Delft gestudeerd. Kijk daar hou ik van, mensen die wetenschappelijk onderlegd zijn. Zij kunnen met een kritische blik kijken naar informatie die zij ontvangen. Zijn vaak nieuwsgierig naar de werkelijkheid en weten dat niet alles is zoals het lijkt. Ook begrijpen de meeste wetenschappers, dat wetenschap tijdelijk is. Zoals een hoogleraar mijn klas ooit in een college op wees; er is duizenden jaren bewezen dag in en dag uit dat de zon om de aarde draaide….. Wetenschap is iets bewijzen tot het tegendeel bewezen is…

Daarnaast heeft u nog als wetenschapsredacteur voor het NRC gewerkt en voor het huidige NWT-magazine als freelance redacteur. U heeft zelfs voor tv gepresenteerd. Duidelijk een journalist in het hart. Geweldig een wetenschapper en journalist in een. Waarschijnlijk bent u nieuwsgierig en wilt u graag de waarheid op tafel. Houdt u er van alle feiten op tafel te leggen en wilt u graag dat de wereld de waarheid ziet al willen andere dat liever verborgen houden.

Ook bent u getrouwd en vader van 4 kinderen en opa. Het feit dat dit in uw biografie staat, wil voor mij aangeven dat ik u misschien wel als familieman mag typeren, die inziet wat de belangrijke waarden in het leven zijn.

Wellicht zit ik er helemaal naast hoor, maar dat is de indruk die uw biografie op mij maakt.

Waarschijnlijk voelt u hem al aankomen. Al dit bovenstaande wordt door u ontkracht in één enkel artikel.

Ja want ook ik behoor tot die groep malloten met een vitamine B12 te kort. En tja dat u dat als malloten beschouwt begrijp ik wel als ik naar mezelf kijk. Echt, waar ik 14 jaar geleden door een uit de hand gelopen knieblessure een andere carrière planning moest maken en van 32 uur in de week sporten ineens naar 20 uur moest en dit nog samen ging met een studie ruimtelijke ordening en planologie, besefte ik een klein jaar geleden dat mijn ergste nachtmerrie waarheid was geworden. Namelijk dat i.p.v. ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat bezig zijn met leuke dingen, zat ik nu bijna alleen nog op de bank. De hond kon ik niet meer uitlaten, de luier van mijn kind verschonen lukte ook niet meer. De kracht in mijn tintelende vingers was zo klein dat ik de luier gewoon weg niet meer open kreeg. Kunt u mijn frustratie hierin voorstellen? U als vader, als opa? Mijn frustratie om als moeder niet voor je kind te kunnen zorgen, gewoon omdat je lichaam je in de steek laat! Constant pijn, jeuk, moe, maar in vredesnaam waarvan kon ik moe zijn, ik deed niets?!? Ik vond het ook behoorlijk malloot.

Hoe was het zo ver gekomen? Nee niet van de een op andere dag. Al mijn klachten zijn er stuk voor stuk heel langzaam ingeslopen. De ene klacht nog vager dan de ander. Meerdere huisartsen heb ik gehad. Niet vanwege onvrede hoor, maar gezien ik ook door studie en door samenwonen meerdere keren verhuist ben. En al die huisartsen zaten in een praktijk, dus ook in elke praktijk ben ik gezien door meerdere huisartsen. Geen enkele huisarts heeft ooit een verklaring kunnen vinden. Steeds kreeg ik te horen dat alles psychisch is en alles tussen mijn oren zit. De ene arts benoemde dit iets genuanceerder dan de ander, maar eerlijk is eerlijk daar kwam het op neer. Echter klachten werden erger en ernstiger.

Tot mijn nicht mij wees op haar B12 te kort en hoeveel symptomen er overeen komen. Haar B12 was tot een levensbedreigende situatie gedaald. Ja meneer Rozendaal u leest het goed! Levensbedreigend. Dit is geen internet kwakzalverij, maar vastgesteld met waarden. Deze worden in Nederland meestal gemeten p/mol. Wanneer u zich verdiept had in dit onderwerp had u dit al geweten natuurlijk. Een gezond volwassen persoon heeft in principe een waarde tussen de 140/150-600 p/mol. (Tussen 140 en 150 zijn meningsverschillen) Dit wil niet zeggen dat iedereen die daar tussen zit ook gezond is. En daar zit het hem nou net. U bent uit gegaan van een onderzoek dat in 2003 gedaan is… U als wetenschapper moet toch weten dat onderzoeken op medisch gebied steeds vernieuwd worden… Een onderzoek van 12 jaar oud als uitgangspunt nemen zonder onderzoek naar nieuwere onderzoeken, kunt u uzelf dan nog serieus nemen? Uit nieuw onderzoek blijkt namelijk dat volwassenen met een waarde onder de 300 p/mol al klachten kunnen krijgen (in enkele gevallen zelfs nog hoger). Het gaat hier om een groep mensen die wel genoeg vitamine B12 binnen krijgen, maar deze gewoonweg niet opnemen.

Blijkbaar had ik 5 jaar geleden nog een waarde van 252 p/mol. Ik neem het mijn huisarts absoluut niet kwalijk dat hij toen de conclusie trok, dat mijn klachten niet van een vitamine B12 te kort kon komen. Echter in oktober was deze gedaald naar een waarde van 141. Ook dat was prima volgens mijn huisarts… Tenminste dat dacht hij. Nu weet ook hij, dat de NHG bij specifieke vragen erkent dat die grens van 140 p/mol zeker niet vast aangehouden mag worden. Ze vergeten dit alleen te communiceren naar huisartsen. Terwijl dat juist hun taak is. Mijn huisarts was overtuigd nadat ik hem wees op een briefwisseling tussen de NHG en het research team dat momenteel verder onderzoek doet naar B12 te kort door opname problemen. Hij wou nogmaals mijn b12 waarden controleren. Deze was in 3 weken tijd verder gedaald naar 127 p/mol. Direct kon ik beginnen met de juiste behandeling. Namelijk B12 injecties.

Ik word nu sinds november behandeld met injecties. Met veel blijdschap kan ik u vertellen dat ik weer kan lopen. 1,5 uur achter elkaar met de hond lukt best, maar ik moet keuzes maken. Vorige week ben ik weer voor het eerst in 4 jaar naar een salsa les geweest. Ik ben trots op mezelf dat ik de hele les heb volgehouden. Welles waar kon ik de dag erna even helemaal niets, maar goed die les heb ik maar mooi gedaan. Tel je zegeningen heet dat. Morgen ga ik het opnieuw proberen.

Nu wanneer u echt inhoudelijk een goed artikel hier over wil schrijven, zou ik als ik u was ook eens op zoek gaan naar bronnen die weten waar zij het over hebben. Twee bronnen die ik als betrouwbaar zie, zijn de stichting vitamine B12 te kort (al hebben deze uiteraard baat bij zoveel mogelijk leden, dus ja ook ik ben erg kritisch in wat ik als waarheid aan neem) en de b12 research group. Eigenlijk vertrouw ik vooral die laatste, maar beide partijen hebben vrijwel dezelfde standpunten.

Duikt u eens in het echte verhaal? Wees voorbereid op een web aan informatie die niet allemaal even betrouwbaar is. De meeste mensen met een serieus opname problemen lopen al jaren met klachten en worden nergens serieus genomen en hier maken andere graag misbruik van. Als u goed speurt komt u, in mijn ogen, echte kwakzalvers tegen. Die met een pilletje al je problemen weten op te lossen. Er gaat veel geld in op. Uiteindelijk verdiende mijn apotheek vele male meer aan mij voor ik behandeld werd met injecties. (Een injectie kost vrijwel niets)

Durft u als wetenschapsjournalist die uitdaging aan?

Advertenties